Internet of Anonymous Things

internet of anonymous things

Over het “Internet of Things” (#IoT) wordt al heel lang euforisch gesproken, al verandert het fenomeen elk decennium van naam. De huidige stand van zaken is dat we afstevenen op een “internet of everything”. Alles met elkaar verbonden, de mens incluis, met data als uniforme taal. Het klinkt alsof er een wereldverbeteraar aan het woord is. En dat geldt eveneens voor de verhalen over de smart cities waarin we in de toekomst zullen leven. Steden die autonoom functioneren en automatisch de juiste beslissingen voor zichzelf en voor ons maken, gevoed door real-time data over de infrastructuur en de data die we zelf ongemerkt en ongevraagd aanleveren. Continue reading

Internet der gewone dingen – workshop

Way Things GoExperts en nerds zijn het er al lang over eens: het Internet of Things staat voor de deur. Ben je nog niet bekend met de materie en/of heb je nog geen huisraad gekoppeld aan het internet der dingen? Geen nood. Onze “internet der gewone dingen” workshop helpt je aansluiting vinden bij het IoT tijdperk. Laat je Arduino thuis (of vergeet dit verzoek, als je niet weet waarom je een Arduino thuis zou willen hebben) maar neem wél 1 apparaat naar keuze mee. Met onze generieke multi-sensor gaan we trachten dat apparaat te verbinden met “the cloud”. En dan? Dat weten wij ook nog niet. Misschien zetten we stap 1 in een hedendaagse variant van “Der Lauf der Dinge”.

Sander Veenhof en Karina Pálosi i.s.m MADlab

workshop // 12 september Gogbot Festival Enschede

WayThingsGoNow

Augmented Reality vs Virtual Reality?

VR4two

Don’t expect to find a winner in the augmented versus virtual reality debate, nor one killer app deciding the future of virtual experiences, argues Sander Veenhof.  Both VR and AR are bringing us many advantages, and just a few disadvantages, for which solutions can be found. Smart systems will help us to access relevant content at the right time and place, using the right device. We’ll live our future lives in a variable state of virtual immersiveness depending on our context and our whereabouts. While on the go, we will be confronted with a spectrum of apps ranging from text-based interactions to fully virtual environments – and beyond. Because with Google Cardboard we can intensify the VR experience by walking around a city while exploring a virtual world. The origin of this specific approach to VR coming from the augmented reality location-based background and fascination of Veenhof.   In his visual presentation, he will reflect on the problems, solutions and new (business) potential for the genre he dubbed “Outdoor VR”.

Tech Expo // October 5th // London

De stad als virtueel podium

Lezing: Congres Podiumkunsten 18 mei 2015

Werkvorm: Praktijkverhalen

Sinds de massale inburgering van de smartphone beleven we de stad met een digitaal oog, met apps als wegwijzer, als restaurantgids of als taxi-besteldienst. Zodra we ergens moeten wachten, staren we naar Facebook. Kunnen we die parallelle wereld ook iets minder functioneel of doelloos maken? Daar kunnen de podiumkunsten een rol in spelen! Met apps die een verhalende beleving bieden, die niet individueel maar tezamen met anderen ervaren kan worden. Heel de stad kan een podium worden zodra dialoogteksten op je smartphone verschijnen en je te midden van virtuele decorstukken staat, die via een augmented reality (AR) app verschijnen. Want met AR kan tegenwoordig veel meer dan een 3D-animatie op een plat vlak laten verschijnen, eindeloos veel meer. Een volledig virtueel festival? Amsterdam-Noord had de primeur. Nieuwe technieken bieden de podiumkunsten opmerkelijke kansen om aansluiting te vinden bij het altijd en overal aanwezige ‘smartphone publiek’ anno nu.

Levert op:

Aan de hand van korte videofragmenten en zonder technisch te worden, licht ik in deze sessie toe wat de mogelijkheden én de succesfactoren zijn bij het produceren van theatrale interactieve ervaringen, waar publiek via de smartphone toegang toe heeft.

Cyborg Dating

Cyborg Dating

Cyborg Dating offers a radically different way of experiencing Virtual Reality compared to Oculus Rift VR, which completely isolates a person from its surrounding. This format enriches Virtual Reality with a touch of reality in a very natural way. One person puts his smartphone in a Google Cardboard VR device, the other person looks at his/her smartphone which gives instructions during the walk. Both devices are synchronised. The couple walks through public space. One of them is immersed in a virtual forest, the other person functions as guide to avoid obstacles in reality: buildings, cars, people. But it’s more than just guiding. The context of two people going for a walk, has been turned into a date. There’s a picnic basket to be found, and a rose. And in the end the virtual sky can be turned into romantic night sky modus and stars appear! Halfway, the devices are switched, so both people can enjoy the experience of walking trough VR without being contained in complicated simulation hardware. A remarkable aspect: during the walk, a trace path is created. By following back this path, the blindfolded VR person is able to guide the ‘seeing person’ back to the point of departure.

Sander Veenhof in cooperation with Rosa Frabsnap

CyborgDating.com

Interview: maatschappelijke aspecten van augmented reality

cyborg anno now

Interview n.a.v Stadsleven column “Stadse Cyborgs”

Je hebt over ‘cyborgs’. Wat zijn dit? (En wat voor impact hebben ze?)

Een cyborg is half mens, half machine. Het is toekomstconcept uit het verleden. Cyborgs werden vaak afgebeeld als angstaanjagende robotachtige wezens, maar tegenwoordig ziet de cyborg er heel alledaags uit, sinds we met de smartphone in de hand door het leven gaan. Het apparaat brengt ons in contact ons toegang tot een parallele digitale wereld die zich overal om ons heen manifesteert.

Voor sommigen klinkt augmented reality als muziek in de oren en voor
sommigen als een bedreiging. Hoe kan AR ons leven verrijken? (Op dit moment)

Je kunt je buitengesloten voelen als iedereen om je heen in een andere verkeert waar je zelf geen vat op hebt, letterlijk. En de virtuele wereld krijgt bovendien steeds meer impact op de fysieke realiteit. Apps zorgen voor nieuwe omgangs- en organisatievormen. Ik vind het fascinerend dat de stad dankzij augmented reality beleeft kan worden als een doe-het-zelf ruimte. Virtueel kun iedereen overal iets toevoegen, en je kan zelf bepalen of ja dat wel op niet wil zien. Eén en dezelfde ruimte kan op meerdere manieren benut worden. En het geeft een andere dynamiek. Het eigenaarschap van de fysieke ruimte verandert als de virtuele laag eroverheen tot meer mensen begint door te dringen, alhoewel dat nu nog niet voldoende het geval is. Ik hoor wel vaak als kritiek dat mensen de fysieke ruimte al voldoende vinden. Maar met een semi-digitale ruimte kan meer. Het combineert voordelen die kenmerkend zijn aan het fysieke met de oneindige mogelijkheden die het digitale biedt.

Hoe ziet de stad er over 10 jaar uit? Wat voor virtual reality toepassingen kunnen we allemaal nog verwachten?

Technisch gezien hoeft er aan virtual reality niet veel meer geperfectioneerd te worden. De huidige 360 graden 3D werelden zijn verbluffend goed. Qua toepassingsmogelijkheden is er ook al volop geexperimenteerd. Het is duidelijk wat er kan, alles. Maar die ene ‘killer app’, waar tech-trendwatchers zo naarstig naar zoeken, die is er nog niet. En die zal er ook niet komen. Netzomin is het irrelevant om te discussieren of VR of augmented reality de toekomst heeft. Er zullen zelfs nog nieuwe devices en technieken bij komen die we nu nog niet voorzien, maar over 10 jaar zal het met name duidelijk zijn wanneer en waar we van welk apparaat gebruik maken voor welke toepassing. Nu is er nog veel onbegrip en verwacht men van 1 apparaat alles, maar over 10 jaar toont je Google Glass 3.0 wanneer je je tablet erbij moet pakken en als je Apple Watch tegen je pols tikt weet je dat er in je nabijheid een fascinerende VR bubble is waarvoor je even je Google Cardboard 2.0 moet uitklappen. Je loopt er een beetje bij als techniek kerstboom, maar daarmee beleef je dan wel de semi-digitale wereld om je heen op een optimale manier.

Zitten er dan echt geen kanttekeningen aan?

De vrees dat we in de toekomst als een soort vleesrobot door het leven gaan is terecht. Maar die toekomst hebben we zelf in de hand. Er zijn straks een aantal grote corporaties die over zo veel van onze data beschikken, zodat zij door middels van artificial intelligence onweerstaanbare perfect op ons lijf geschreven diensten zullen aanbieden. Als individu is het heel moeilijk daar nee tegen te zeggen. Helaas zijn het tamelijk grote machten die bepalen waar de wereld zich heen beweegt, en of overheden nog namens ons een stem hebben die sterk genoeg is valt te bezien.

Welke vanzelfsprekendheden zou je willen aanpakken?

De reactie op techniek die zich opdringt is heel dubbel. Er is de neiging om er heel negatief tegenover te staan, ik merk dat ik mij als techniek kunstenaar vaak moet verantwoorden voor m’n gebruik van techniek zonder altijd maar kritisch reflectief er mee om te gaan. Maar mijn aanpak is verkennend, op kleine schaal, in kleine stappen de materie vatbaar maken. Maar het gekke is dat tegenover de negatieve houden een ongerepte bereidheid bestaat om allerlei techniek van grote bedrijven zo maar toe ta laten. Op zulke momenten wordt er weer heel beperkt gekeken en telt het aantal megapixels zonder naar de inhoud of impact te kijken.

Interview related to “Watch Your Privacy”

Watch Your Privacy

Interview by Filippo Lorenzin related to the launch of the “Watch Your Privacy” Google Glass project

Wearable devices seem to take a step forward on the path of the possibility of tracing the lives of users – path experimented by smart phones. What do you think about this phenomenon?

Various kinds of tracing might currently be happening by the device that’s in your pocket now. Remember the scandal of Apple openly registering every move you made around the globe, for anybody to read that got hold of your iPhone. We don’t always know exactly what’s happening within the software and services we use, but we can trace what data goes where. It’s important that there’s an active hacker community that dissects and inspects the ‘black box’ software that surrounds our lives. It’s the way to force software providers to be fair. With the hardware just being an innocent provider of certain functionality, it’s important that there’s a flourishing world of alternative software to run the continuing hardware innovations. So users can choose a provider for their software, network or data-store that suits their prefered level of security.

What does it mean to be careful about our privacy in a context like today?

You can try to be careful, but that doesn’t mean it will actually help. For us as individuals, it’s obvious what is within our reach to safeguard a certain level of privacy during our life online (And using our mobiles and thanks to AR, this online life is merging with our reality outdoors). It takes a certain type of common sense we should all own as inhabitants of an increasingly digital world. What do we explicitly and implicitly share in the cloud and what not? Much more difficult is it to defense ourseves against invisible surveillance and privacy intrusions by companies and governments. It’s almost impossible to hide from Big Data. It takes thorough understanding to be able to avoid being traced, by misleading or dearranging the ongoing data collection and analysis, and you probably can’t do it alone. Such acts would require interventions on a global scale. Nowadays, we have the tools to reach and mobilize the world. It would for example be a good habbit to have the whole world randomly like and share anything that containts the letter “a”, for a certain random day. But such act should be carried out invisbly. A challenging task. We’re being “nudged”. Is it is time to nudge back? To let Big Data believe what we want it to believe will require fundamental and thorough understanding – of something that’s definitely growing beyond our basic human scale.

In what way projects like yours can lead people to critically ask themselves in relation to online surveillance? Do you think average users will change some their ideas about this topic in the future?

Some aspects in my projects are left open, deliberately. For example, the setting to express your preference concerning the safe zone. Are you happy being out of reach of the surveillance, or do you seek the opposite? The public opinion is divived. Some prefer total privacy, others cheer when hi-res cams capture criminal activity. A project like “Watch Your Privacy” asks people to take sides. A reason on the background for me to launch this project, was that Google Glass suffers a lot from the massive and loud pro-privacy movement. It’s a pity, because for the creative world the device could mean so much more than just a privacy problem. It’s not just Google Glass that causes a privacy issue, the debate should be taking place on a more fundamental level, beyond the specific hardware. Soon we’ll have people carrying contact lenses with camera’s, we’re already having people wearing Memoto cams on the street. It will be about etiquette. What do we share online and not? Although we seem incapable of enforcing an etiquette for companies or governments, so that might be the real problem. Watch Your Privacy offers a “solution”. But his solution is double sided. You gain some privacy, and you lose some, because your position is added as movable cam to the surveillance database and shared with others. Once again, it’s on purpose that I create a project this way. It cannot be classified instantly, so it requires a (potential) user to think twice before using it.

glass-privacy

Not OK Glass

notokglass.001

Zonder het de wereld te vragen introduceerde Google in 2012 de Google Glass. De wereld reageerde met: “OK glass”. En “take a picture”. Maar er werd ook gemopperd. Iedereen aan de camerabril en één partij die binnenkomende beelden en data analyseert? Is dat niet Big Brother meets Big Data, en dus onwenselijk? Gelukkig dat met een software ingreep Google buitenspel gezet kan worden, en dan blijft er een apparaat over dat nieuwe fascinerende in-your-face formats mogelijk maakt. Want wat kan er niet, zodra de digitale wereld vermengt raakt met de fysieke wereld? De enige vraag die resteert is: wat kan écht niet? Wanneer is het tijd voor “Not OK Glass”?

Beyond Biennale // september 2014

Continue reading

The future, or the end of augmented reality

CONTEXT: Studium Generale – KABK art academy The Hague

Having a background in computer science, I was a relief for me to discover the virtual world of Second Life during my time at the Gerrit Rietveld art acacemy. In this programmable world I was able to create any kind and any scale of interactive installation, without the investments in costly materials. I only needed to invest time programming them. I give up my attempts to innovate the painting genre, and I started experimenting with the possibilities within the virtual world and I explored the boundaries too, with various hybrid reality installations bridging the virtual world and the ‘real’ outside world. But with the arrival of augmented reality browsers for the smartphone, my attempt to escape Second Life finally succeeded, because with mobile “AR” I was able to bring virtual life onto the streets. A first manifestation of this kind was a virtual flashmob on the Dam square in Amsterdam. Being more than just than just a visual add-on to reality, the virtual flashmob truly impacted the physical space. A flashmob-like group of spectators formed a circle around a central spot of emptyness marked by QR-codes on the ground where the actual virtual flashmob happened.

To be able to influence the physical domain anywhere in the world by means of virtual appearances, is a powerful tool. Even more so, because these days anything can be a ‘marker’ triggering AR. Without the need to go to a spot and visually modifying it by placing markers, the potential reach radically more broader. As is proven by projects such as Paaltwitteren, turning any OV-chip check-in posts in the Netherlands as nodes of a many-to-many communication structure. Using GPS to position augmented reality gives an even bigger extent of freedom. Anything is possible anywhere. For example, placing virtual wild animals across the city centre Eindhoven and organising safari tours by car, with a car-stereo providing sounds synchronised to the virtual animals spotted during the tour. To invite more people to express their creativity in the parallel virtual public space, I launched a layar called Cityshapes. It’s a multi-user location-based virtual sculpturing toolkit which turns the world into a DIY space in which anyone can contribute anything. Although it sometimes takes a big safari vehicle to let people notice it. Or picking the right context can help.

An uninvitedly organised augmented reality exhibition inside the MoMA museum in New York was a happening within the right context to deliver a message about the new radical possibilities in the unbounded AR space. Augmented reality can be everywhere, litteraly. The artwork “BiggAR” exists all over the planet. It consists of 7.463.185.678 virtual cubes floating in the skies around the world. Augmented reality as concept art? Yes, but then for real. In contrast to creating the world’s biggest virtual artwork, I’ve explored the other conceptual extreme as well. Being the worlds’ first one dimensional artwork, nearly invisible the artwork “1px” was exhibited at the waterfront of the ICA building during the Boston Cyberarts festival. I’ve even created truly invisible AR. Not because AR is by default invisible when looking from a certain point of perspective (i.e. not looking through a digital device). Invisible AR exists on the map, but still is invisible. AR art for insiders.

Sometimes, not seeing a virtual creation can be a matter of location. People at the “infiltr.AR” launch event only saw a red dot on a map, indicating the moment when someone in or near the White House saw our virtual balloon. Probably as a result of the ongoing signals sent out on Twitter and facebook about the “ongoing virtual infiltration of the White House and Pentagon”, aiming to trigger some alarm bells over there. That’s still a major aspect of any AR project: finding ways to be noticed. Because unfortunately, there’s no proper notifier on our smartphones yet, which has to do with the fact that there’s no unified AR universe yet. The battle by Apple and Google for the ownership, control and commercial exploitation of the AR space is yet to begin. Not awaiting that moment, I’m already creating content for the hybrid reality of the future, mimicking intended functionality with tricks appropriate to our present day situation. Not very impactfull yet, but with enough people being aware of the existence of my virtual traffic light on the island Terschelling, people stopping to view the traffic light will block the narrow bike lane causing the virtual traffic light to start functioning for real.

For artist, augmented reality is an enabler in many ways. First of all, it’s a new material, with infinite possibilitites. But even though that’s a fact, an audience needs to understand the dynamics and aesthetics of AR art to value it. Furthermore, people will have to get used to the fact that AR is real even though it’s non-tangable. The difference between real and not real is not a matter of material, not a matter of touch. Think of the interaction with the global virtual toad colony of artist Will Pappenheimer which is trough licking. I’ve never touched nor licked a Picasso! Besides being a infinite material, AR enables an infinite use of space. Not just location-wise, but the placement of AR is permanent, infinite. Unless a DELETE buton is implemented, as was the case in the Battling Pavilions project happening in the Giardini area of the Venice Biennial in 2011.

In the same year, visitors of the Lowlands music festival were ‘augmentized’ using a bluescreen. The festival was documented on the spot, for eternity. A real-live augmentation method was applied on Tibb the AR rabbit at the STRP festival. Moving in front of a bluescreen, the rabbit was generating live animations, viewed in augmented reality across the world. From Venice to New York to Veldhoven. It wasn’t as fancy as the usual 3D animating dinosaur, often appearing in AR, which isn’t really indicating the full potential of AR. In ‘one way’ AR experiences, the audience is being just a viewer. But we live in a data-reality, on which augmented reality browser is a viewer. Creating exchanges unique to a location and the people present there and anywhere else in the global AR space, is a possibility demonstrated by the recent re-launch of a 3D surround version of PONG. The AR version of the utterly basic game is now multi-player, allowing you to point to Chili to shoot a pixel (a 3D pixel) to someone there. Being unable to compete with big companies employing teams of designers, modelers and programmers, by attempts are not advanced in their graphical manifestation, but even with plain speech bubbles appearing on random passers-by throughout the city of Utrecht, a location-based interactive story can be told. There’s hidden world of stories surrounding us

Standings amongst people pointing their phones around for about two years, I was starting to see their movements as a dance. It triggered me to cooperate with choreographer Marjolein Vogels to structure the movement into a choreography by letting people follow a floating virtual cube using their mobile phone. It wouldn’t be AR if it wouldn’t be a globally connected experience, so although it didn’t look like a proper flashmob consisting of a bunch of people getting together on a square, this was in fact the biggest permanent flashmob in the world.

For now, the mobile phone is the foremost tool to experience AR. I mock on this phenomenon by creating the Global Choreography, but at the same time I realise it’s a questionable situation to see everybody obsessively hidden within their personal mobile sphere. Now is the time to make remarks objecting to that, before it’s too late. Soon the unobtrusive augmented reality goggles will make it an invisible unobtrusive practise integrated within our digital day-to-day reality. I’ve been flyering against virtual art at the Venice Biennale. The same Biennial I was infiltrating with my art. It’s the benefit of an artist to be allowed to be inconsistent. Instead of just being against obsessive use of mobile phones, I’ve been seeking solutions too. “Meet Your Stranger” brings people together through their devices with a bundle of any thinkable present day technical innovation: GPS-detection, augmented reality and a interactive scripts. But with humans as an extension to the technology, instead of the other way around.

AR is a social space in which global reach coexists with localized experiences. It is in fact a result of a world which has become semi-digital. Soon, it will not longer be relevant nor justifyable to call something ‘augmented reality’, as the reality of the future will be a hybrid mix of the real and the ‘virtual’. That’s already the case today. Digital stored content is lives on lattitude and longitude. Locations are being stored and labeled, based on their GPS-coordinate or based on a visual marker. The integration is back and forth. It will not take long until the term ‘augmented reality’ will be just an on/off switch on the camera of your smart device, be it a phone, glasses or contact lenses. Digital additions on or off? At one point, it will be the question whether you see the ‘real’ reality when you switch of the virtual additions.

Wereldwijde synchrone choreografie

Op zondag 7 oktober 2012 wordt over de hele wereld gezamenlijk een synchrone ‘dans’ opgevoerd. Geinspireerd op de vreemdsoortige bewegingen die onvermijdelijk zijn bij het bekijken van zogeheten ‘augmented reality’ met de techniek van dit moment, de mobiele telefoon, heeft Marjolein Vogels een choreografie gemaakt bestaand uit 33 bewegingen. Terwijl iemand in Amsterdam met zijn mobiel mikt op een kubus die vanuit westelijke richting boven het hoofd naar een oostelijke richting beweegt, maakt iemand in New York of Sydney op dat moment synchroon het zelfde gebaar.

Kunstenaars Sander Veenhof: “Met de augmented reality techniek die ik toepas is de vermenging mogelijk van het digitale met de fysieke ruimte om ons heen. Ik vind het interessant wanneer er écht sprake is van een relatie tussen die twee domeinen. Als het virtuele daadwerkelijk impact heeft op de gang van zaken in de echte ‘realiteit’.

Zo hoop ik dat ooit het virtuele stoplicht op Terschelling ooit nog eens voor voldoende opstopping op het fietspad gaat leiden zodat het écht gaat werken. (http://sndrv.nl/oerol2012) Ik plaatste het stoplicht tijdens Oerol zonder overleg met de organisatie. Dat is een zeer prettig aspect van “AR” zoals ik met mijn ongevraagd geplaatste expositie in het MoMA demonstreerde. In het geval van het stoplicht leidde het er vervolgens toe dat ik afgelopen jaar officieel onderdeel van het programma was! Met een voorstelling die het hele eiland bestreek doordat virtuele woorden door de wind werden meegevoerd van west tot oost: http://woordenjutten.nl

Al eerder organiseerde ik een flashmob in de virtuele ruimte. Eigenlijk een soort dubbele flashmob. Op de Dam stond in 2010 een groep mensen in een kring enthousiast via hun telefoon naar een lege ruimte in hun midden te staren alwaar zich een virtuele flashmob voordeed: http://www.sndrv.nl/ARflashmob

Maar liever nog breng ik mensen in beweging. Afgelopen jaar tijdens het NFF ontwikkelde ik in samenwerking met theatermaakster Madeleen Bloemendaal een aantal verhaalroutes door de stad. Al wandelend verschenen er d.m.v de smartphone praatwolkjes boven willekeurige mensen onderweg, die daarmee ongevraagd de hoofdrol speelden: http://www.sndrv.nl/storylines/

De choreografie die op 7 oktober wordt gelanceerd is een project dat meerdere kanten heeft. Het is uiterst abstract en conceptueel. Fysiek gebeurt er weinig zichtbaars, maar als het goed uitpakt gebeurt er op een wereldwijde schaal wel iets bijzonders. Het feit dat iedere ‘danser’ er vrij alleen en onbegrepen bij staat, is ook een verwijzing naar de status van augmented reality op het moment. De techniek blijkt nog steeds vrij onbekend, althans de artistieke toepassing er van. De commercieele toepassingen voor advertenties zijn al wel bekender aan het worden. Maar de kunstwereld begint nu ook langzaam te doorgronden wat de potentie is van deze wereldwijde virtuele ruimte die nauw vervlochtend is geraakt met de voorheen helder te definieeren ‘realiteit’.

INFO IN ENGLISH >